فرياد تر از فرياد

حس می کنم
قلبم
مثل سنگ قبری
سرد و مرده است.
و بر وجودم
مثل گورستان
گرد مرگ پاشیده شده است.

نمی دانم
که زنده ام
یا تنها مانند زنده ای
نفس می کشم؟

نمی دانم
که مرده ام
یا تنها مانند مرده ای
عاری از احساسم؟

نمی دانم
نمی دانم
تنها می دانم
که مرگ واقعی
آن لحظه ای است که فراموش کنیم زنده ایم
پس چرا نگویم
که من مرده ام؟

پ.ن: اسم شعر نما اسم کتابیه از نویسنده ی ژانر وحشت آر.ال.استاین.
پ.ن 2: دلم شور و شوق پارسال این موقع رو می خواد…

روزگاری
چشمان تو
الهام بخش اشعار من
و روزگاری
دنیایم
آهنگ صدای تو بود.

امروز اما
تنها یادت
می پراکَنَد
عطر تو را
در خانه ی وجودم…

پ.ن: بدون شرح!
پ.ن 2: یه رابطه که تموم می شه به نظرم باید همه جوره تموم بشه. یعنی دیگه هیچ رد و نشونی توی وجود آدم باقی نذاره. ولی یه وقتایی، یه خاطره… نمی شه کاریش کرد!
پ.ن 3: دیدگاه ها بسته ست.

دیروز

چشمامو باز می کنم… یه روز دیگه. با بی میلی پا می شم و می رم دانشگاه. از خودم می پرسم که چرا؟ چرا دارم می رم دانشگاه؟
ساعت 8 و چند دقیقه می رسم به کلاس… استاد نشسته پشت میزش و اندازه ی دو پاراگراف جزوه گفته. از این درس عملا چیز خاصی نمی دونم… جزوه ی چاپی رو باز می کنم و سعی می کنم با کلاس همراه بشم. ولی فکرم جاهای دیگه ست… وقتی بچه ها سوال می پرسن ترس سراغم می آد… ترس از این که هیچی نمی دونم، که فقط یه دانشجوی از همه جا بی خبرِ در رفت و آمدم.
توی راه رفتن به کلاس بعدی انگشتم محکم می خوره به در آسانسور و ناخنم نابود می شه… هنوز درست و حسابی سر جام نشستم که لنزم از چشمم می افته تو دست کثیفم… دوباره ترس، ترس از این که لنز کثیف بزنه کورم کنه، که این سلامتی شکننده هم ترکم کنه.
وقت ناهاره و دم یه کلاس دیگه ایستادم تا دوستامو ببینم… بچه ها یکی یکی و چند تا چند تا می آن بیرون که اونو می بینم… همون دوست فریب دهنده رو… سرشو برام تکون می ده و زیر لب سلامی می کنم… ترس تو وجودم، ترس از این که دوباره فریب بخورم، که دوباره اشک بریزم.
با دوستی حرف می زنم… راجع به ادامه تحصیل و ارشد و… می گم که می رم، که باید برم، که نمی دونم کجا، چی، نمی دونم، فقط می دونم که باید برم، که باید فرار کنم، که باید از نو شروع کنم… ولی نمی گم که چقدر می ترسم، چقدر از این آینده ی ناشناخته ی لعنتی می ترسم، چقدر می ترسم همه برنامه هام بریزه به هم، گرفتار روزمرگی بشم.
از دانشگاه بر می گردم… هوا جهنمیه… از جلوی کفش فروشی پانیک رد می شم. عجیبه ولی، همیشه فکر می کردم این پانیک نیست، پنیکه (panic)… همیشه هم از خودم می پرسیدم چرا آدم باید بخواد اسم مغازه شو بذاره ترس و وحشت… حالا انگار برای بار اول می بینم این پنیک نیست، همون پانیکه. پنیک… چه سازگار با حال و هوای من!

امروز

یه روز خسته کننده… که بی انگیزگی مطلق من بهش دامن می زنه. بازم از خودم می پرسم که چرا؟ چرا دارم ادامه می دم؟ چرا جرات ندارم، چه به حد کافی شجاع نیستم، که بزنم همه چیو داغون کنم و اون طور که دلم می خواد زندگی کنم؟

پ.ن: مدتیه اندکی قاطی ام… panic…

اول از همه شروع سال تحصیلی رو به همه ی دانش آموزا و دانشجوهای عزیز تبریک می گم، چون می دونم که همه از فرا رسیدنش چقدر خوش حالن! منم از شدت خوش حالیم تصمیم گرفتم در آستانه ی سال تحصیلی برای دو هفته برم مسافرت، که با این که به اندازه ی دانشگاه رفتن لذت بخش نیست، ولی خب، بد هم نیست!!!
غرض همین بود که اطلاع بدم به مدت دو هفته نیستم، حالا انگار اون وقت که بودم خیلی زود به زود آپ می کردم! در هر حال، سعی می کنم حتما به وبلاگایی که همیشه می خوندم سر بزنم، ولی از آپیدن معذورم!
با توجه به این که من این هفته رو هم دانشگاه نرفتم و دو هفته هم بعد از این نمی رم، با خوش حالی اعلام می کنم که سه هفته کلاسا رو «میس» کردم و نه تنها به تخمم هم نیست، بلکه خیلی هم از خودم راضی ام!
این پست رو به یا جمله ی کاملا غیر رمانتیک که نشون دهنده ی حال و هوای الآنمه به پایان می برم:
برای کسی که جرات خودکشی نداره، زندگی بدترین شکنجه ست.
برای همه ی شما آرزوی صبر دارم، باشد که این سال تحصیلی هم زودتر به درک واصل شود!

پ.ن: اگه اهل کتاب و داستانید، «همشهری داستان» رو بخونید. واقعا خوبه!

خسته و داغونم و دلم می خواد سر به کوه و بیابون بذارم.
احساس می کنم دارم تو زندگیم قربانی “کار درست” می شم… این “کار درست” لعنتی که در اکثر موارد به جای این که همه چیزو درست کنه بدترش کرده…
به خاطر همین “کار درست” خیلی چیزا رو از دست دادم، خیلی چیزا رو…
به خاطر “کار درست” خواهرم دیگه بهم اعتماد نداره… اعتمادی که مدت ها واسه ایجاد کردنش زحمت کشیده بودم.
به خاطر “کار درست” دو سال پیش کسی رو واقعا دوسش داشتم از دست دادم… و در کنار اون بهترین دوستای زندگیمو.
به خاطر “کار درست” چند ماه پیش حتی حاضر نشدم به کسی که دوسم داشت یه فرصت بدم… کسی که شاید مثل اون دیگه هیچ وقت توی زندگیم پیدا نشه.
به خاطر “کار درست”… می خوام بالا بیارم روی این “کار درست”، می خوام جرش بدم…
حالم از زندگی ای که “کار درست” در اون حتی از کار غلط هم بدتره به هم می خوره.
خسته و داغونم… خسته و داغون.