براي 16 آذر

{ دسامبر 9, 2009 @ 7:22 ب.ظ. } · { سياسي بازي }

من هيچ وقت آدم سياسي اي نبودم. هيچ وقتم آدمي نبودم كه مثلا خيلي واسم مهم باشه كه تو دنيا چه خبره و مردم زنده ن يا مردن يا گرسنه ن يا تشنه ن… البته از اين خصوصيتم واقعا متنفر بودم و هستم و جدا آرزو دارم آدمي باشم كه جز خودش به بقيه هم يه خورده اي اهميت بده!
در هر حال، منم مثل خيلياي ديگه سر انتخابات جوگير شدم و حرصم خوردم و ناراحتم شدم و… البته چون كنكور داشتم پامم به هيچ كدوم از راهپيمايي ها نرسيد، ولي در هر حال دورادور حواسم بود كه داره چي مي شه.
بگذريم. از وقتي وارد دانشگاه شدم به خاطر جو جلب مخفي دانشگاه تهران يه كم سعي كردم وارد سياسي بازي و اين جور صحبتا بشم. اين شد كه 13 آبان تشريف بردم به دانشگاه و با ماسك و مچ بند گرين (!) شعار سر دادم. البته اون روز راهپيمايي جدا مسالمت آميز و خوب بود و ما كلي با خودمون حال كرديم! ولي امان از 16 آذر…
من از طرف والدين كلي تهديد شده بودم كه نرم دانشگاه، ولي در هر حال ما رفتيم! چشمتون روز بد نبينه كه از هر كوره دهاتي كه تو ايران وجود داره بسيجي ها رو كرده بودن تو اتوبوس كه بيان با سردر تهران يونيورسيتي (!) عكس يادگاري بندازن! خلاصه اين كه ماشالا بسيجيا دانشگاه رو به تسخير خودشون دراورده بودن و جلوي درا و چند تا دانشكده با خوش حالي تجمع كرده بودن.
ما كه اصلا نفهميديم اينا هيچ كودوم دانشجو نيستن! واقعا جاي سوال بود كه اين دوستان موفق به اخذ ديپلم شدن؟! از يه منبع موثق شنيدم كه وقتي از چندتاشون كارت دانشجويي خواستن فرمودن كه ما مدعويم!
تازه ما كلي قضاياي هيجان انگيز داشتيم. وقتي جلوي دانشكده فني تجمع كرده بوديم در يه درگيري من لا به لاي جمعيت به زمين افتاده و فكر كردم الآنه كه زير دست و پا بميرم! خلاصه در همون لحظه شروع كردم به جيغ زدن و دست هايي منو بلند كردن. در همون گير و دار كفش راست بنده از پام خارج شد و باز همون لحظه گاز فلفلي توسط عوامل مشكوك (!) زده شد و ما مرگ رو جلوي ديدگان خود ديديم. سپس ما در رفتيم و ما همون طور يه لنگه پا كلي دود سيگار استنشاق كرده تا حالمون كمي جا بياد. بعد با دوستان شروع به گز كردن دانشگاه براي يافتن يه جفت دمپايي كرديم و به هر كي مي پرسيد كفشت كو مي گفتيم: «اين سند جنايته *ه!»
در هر حال بعد از آروم شدن اوضاع رفقا كفش اينجانب رو پيدا كردن و ما هيچ خسارت خاصي نخورديم!
به هر صورت، ما تا 3 و 4 بعد از ظهر در يوني بوديم و آماده حماسه آفريدن. ناگفته نماند كه سر ظهر هم ناهار دوستان بسيجي رسيد تا با انرژي هر چه بيش تر به شعارهاي انقلابي شون بپردازن!
درضمن يه خواهر بسيجي تصميم به ارشاد ما داشتن. ايشون گفتن كه دلشون به حال ما مي سوزه و ما هم گفتيم كه اتفاقا دل ما هم به حال اونا مي سوزه! خلاصه آتيش بازاري بود تو دلامون!
خلاصه اينم از ماجراهاي ما!
البته 17 و 18 آذر هم خبرايي بوده كه ما حضور نداشتيم، ولي قطعا هيچ يك به پاي 16م نمي رسيده!

پ.ن: گفتم كه من هيچ وقت آدم سياسي اي نبودم، درسته؟!