فریب خوردگی

{ ژوئیه 6, 2010 @ 10:13 ب.ظ. } · { دل نوشته ها }

از خدا که پنهون نیست، از شما هم پنهون نباشه، من فریب خورده ام. بدجوری هم فریب خورده ام.
قضیه اینه که من فهمیدم یه آدمی، یه موجودی، که من فکر می کردم دوستمه، یا بهتره بگم وانمود می کرد که دوستمه، بدجوری داشته فریبم می داده، داشته خرم می کرده. فهمیدم که اون هیچ وقت اون آدمی نبوده که من فکر می کردم، بلکه فقط یه هرزه ی [...] بوده…
خیلی سخته که همه ی تصوراتی که راجع به یه آدمی داشتی یهو واست خراب شه… یهو بفهمی که چقدر کور بودی و نمی دیدی… یا بدتر، بفهمی که چه احمق بودی که می دیدی و به روی خودت نمی اوردی. مخصوصا اگه این آدم واست خیلی خاص بوده باشه، همیشه تحسینش می کردی و خلاصه این که همه جوره بدی هاشو واسه خودت کوچیک می کردی و همه ی کاراشو توجیه…
دیروز که داشتم به خاطر همین مساله گریه می کردم، مامانم بهم گفت که آدم واسه کسی گریه می کنه که ارزششو داشته باشه. خب البته اون حتی ارزش تف من رو هم نداره، چه برسه به اشک! ولی من اصلا واسه اون گریه نمی کردم، واسه فریب خوردگی خودم گریه می کردم.
یه چیزیو خیلی خوب یاد گرفتم، این که نباید به کسی اعتماد کرد، چون آدما هیچ وقت دقیقا اون چیزی که نشون می دن نیستن.