panic

{ اکتبر 17, 2010 @ 7:29 ب.ظ. } · { دل نوشته ها }

دیروز

چشمامو باز می کنم… یه روز دیگه. با بی میلی پا می شم و می رم دانشگاه. از خودم می پرسم که چرا؟ چرا دارم می رم دانشگاه؟
ساعت 8 و چند دقیقه می رسم به کلاس… استاد نشسته پشت میزش و اندازه ی دو پاراگراف جزوه گفته. از این درس عملا چیز خاصی نمی دونم… جزوه ی چاپی رو باز می کنم و سعی می کنم با کلاس همراه بشم. ولی فکرم جاهای دیگه ست… وقتی بچه ها سوال می پرسن ترس سراغم می آد… ترس از این که هیچی نمی دونم، که فقط یه دانشجوی از همه جا بی خبرِ در رفت و آمدم.
توی راه رفتن به کلاس بعدی انگشتم محکم می خوره به در آسانسور و ناخنم نابود می شه… هنوز درست و حسابی سر جام نشستم که لنزم از چشمم می افته تو دست کثیفم… دوباره ترس، ترس از این که لنز کثیف بزنه کورم کنه، که این سلامتی شکننده هم ترکم کنه.
وقت ناهاره و دم یه کلاس دیگه ایستادم تا دوستامو ببینم… بچه ها یکی یکی و چند تا چند تا می آن بیرون که اونو می بینم… همون دوست فریب دهنده رو… سرشو برام تکون می ده و زیر لب سلامی می کنم… ترس تو وجودم، ترس از این که دوباره فریب بخورم، که دوباره اشک بریزم.
با دوستی حرف می زنم… راجع به ادامه تحصیل و ارشد و… می گم که می رم، که باید برم، که نمی دونم کجا، چی، نمی دونم، فقط می دونم که باید برم، که باید فرار کنم، که باید از نو شروع کنم… ولی نمی گم که چقدر می ترسم، چقدر از این آینده ی ناشناخته ی لعنتی می ترسم، چقدر می ترسم همه برنامه هام بریزه به هم، گرفتار روزمرگی بشم.
از دانشگاه بر می گردم… هوا جهنمیه… از جلوی کفش فروشی پانیک رد می شم. عجیبه ولی، همیشه فکر می کردم این پانیک نیست، پنیکه (panic)… همیشه هم از خودم می پرسیدم چرا آدم باید بخواد اسم مغازه شو بذاره ترس و وحشت… حالا انگار برای بار اول می بینم این پنیک نیست، همون پانیکه. پنیک… چه سازگار با حال و هوای من!

امروز

یه روز خسته کننده… که بی انگیزگی مطلق من بهش دامن می زنه. بازم از خودم می پرسم که چرا؟ چرا دارم ادامه می دم؟ چرا جرات ندارم، چه به حد کافی شجاع نیستم، که بزنم همه چیو داغون کنم و اون طور که دلم می خواد زندگی کنم؟

پ.ن: مدتیه اندکی قاطی ام… panic…